Er is twee keer bij mij ingebroken. De laatste keer werd ik midden in de nacht wakker en vond twee Marokaanse jongens in mijn woonkamer, die als ratten zo snel naar buiten renden en van het balkon sprongen, toen ze ontdekt werden. Elke dag kocht ik mijn eten bij de goedkope Turk of Markokkaan om de hoek en maakte een gezellig praatje. Er was toen ook een totale zonsverduistering. Ik stond buiten en keek samen met een buurtbewoner naar het magische verschijnsel. Even was alles tijdloos.

We spraken over de situatie in de wereld en in deze wijk. Over de problemen, de angsten en de zorgen, van de families. Hij sprak over de achtergronden, van vluchtelingen uit landen waar hun leven niet meer veilig was, over de achter gelaten familie. Ook over de problemen met de opvoeding en de cultuur in Nederland. De zorgen, die de ouders hebben met hun kinderen, waarover ze geen gezag hebben en die verdwaald lijken in de grenzenloze vrijheid van Nederland.

Even, op dat vreemde, door de natuur overheerste moment, leek het ons allemaal zo klein, zo onbeduidend. We spraken over de toekomst en toen het weer helderder werd, waren we stil. Ik stelde me de wereld van de toekomst voor. Hij was geen Nederlander, maar wij waren beide mensen, bewoners van één en dezelfde planeet.

De Nederlandse opvoeding is erg naar binnen gericht, vind binnenshuis plaats. Het schijnt, zo zegt men mij, dat in Arabische landen, de opvoeding veel meer buitenshuis plaats vind, op straat. Naar wat ik hoor zeggen, let men er veel meer opelkaar. De buurman bemoeit zich ermee, de winkelier, een geestelijke wellicht. Er zijn ook veel gruwelijkere straffen, zoals het afhakken van een hand bij diefstal. Ook is de rol van de moeder heel anders dan in Nederland. Wanneer de vader er niet is, wat vaak het geval is, dan is de zoon de leider. Een kleine jongen krijgt dan al heel jong een veel te grote rol toegedeelt. Als er dan ook nog eens binnenshuis, over de Nederlandse cultuur en de Nederlanders als vreemden wordt gesproken, dan is het logisch dat deze jongeren het erg moeilijk krijgen om zich hier thuis te voelen en respect te hebben.

De populariteit van de PVV is, denk ik, te danken aan het groeiend onbegrip, van de verschillende culturen. Een dief is ook iemand, die zichzelf is kwijtgeraakt. Iemand die geweld pleegt, is het contact met zijn diepste medegevoel verloren. Diefstal en geweld zijn niet goed te praten en straffen dienen ervoor om te laten zien, dat dit gedrag door de samenleving niet geaccepteerd wordt. Misdaden zij echter ook als een ziekte, als een wond in het lichaam van de samenleving. De pijn wordt niet minder door de straf. Er is aandacht nodig, de pijn geeft aan waar de aandacht naar toe moet gaan.

Het geld is als het bloed van de samenleving. Zolang het geld wegvloeit, sterft het lichaam langzaam. De afzonderlijke cellen moeten steeds harder werken, en krijgen toch te weinig zuurstof. Ze gaan dood of beginnen een eigen leven als kankercel. Er moet een basis inkomen voor iedereen gegarandeerd worden. Het zou verboden moeten worden, dat mensen enorme hoeveelheden geld verzamelen. Die hebzucht gaat ten koste van anderen. De motivatie om je verder te ontwikkelen, moet niet winst zijn, maar liefde. Er is genoeg voor iedereen.

De wereld begint bij gewone mensen. De meeste mensen zijn gewone mensen. En toch zien we op televisie en in de krant steeds weer alleen de allerrijkste, de aller belangrijkste. We lezen over miljarden die omgaan in bedrijven. En, het lijkt alsof de moraal van het sprookje is, dat je daarheen moet, dat dit het doel is, om rijk te worden, de rijkste. Ik ben benieuwd, wat er zou gebeuren met de wereld, als het maximale inkomen op een vast bedrag werd gesteld. Bijvoorbeeld 5ooo euro per maand. Dat is toch eigenlijk voor een normaal leven al een enorme hoeveelheid geld?!

En wat zou er gebeuren, als er een maximum wordt gesteld aan je bezit? Hoe bepaal je daar de grens? En wat als tegelijkertijd, iedereen minstens 900 euro per maand krijgt, of hij of zij nu werk heeft of niet. Ik denk dat de wereld dan ingrijpend moet veranderen, om nog te blijven draaien. Wordt ze er slechter van? Wie zouden hier het hardste tegen protesteren?

Je zou mensen niet meer kunnen dwingen om een baan te nemen, die moreel niet juist is of te zwaar. De arbeidsomstandigheden zouden enorm belangrijk worden, wil je mensen behouden. Mensen zouden meer zelfrespect krijgen. Je kunt direct alle uitkeringen afschaffen. Er is ook geen controle meer nodig. Zouden alle mensen ineens massaal ophouden met werken en gaan luieren? Ja, wellicht, maar ook dan zullen ze geld uit geven.

Op de één of andere manier, wanneer ik me dit zo voorstel, lijkt het, alsof er een berg ineen zakt. Het voelt aan, also een enorme spanning, die voortdurend opgebouwd wordt, zich ontspant. Als een golf, die ineen zakt en het water zich kalm over het gehele basin verdeeld. Zouden er genoeg mensen overblijven, die voor duizend euro per maand meer, een leuke baan nemen? Ik denk, dat na verloop van tijd, het probleem met de vervelende baantjes ook opgelost wordt. Wellicht daardat we minder gaan vervuilen of slimmere oplossingen vinden.

Een “Partij voor de Liefde”, kan ik vinden, maar daarvan is de inhoud van de website grotendeels in het Engels en mij veel te onduidelijk. Mijn Partij der Liefde is niet zweverig en New Age. Iedereen weet wat liefde is, daar heb je geen engelen en channelings voor nodig.

Nee dus, de Partij der Liefde heeft nog niemand opgericht. De idee is vast niet nieuw, maar de behoefte aan een duidelijke richting in de politiek des te groter, lijkt mij.

Mijn partij is nu dan alvast maar virtueel. Net als de gedachte aan de daad vooraf gaat. Voor de goede duidelijkheid, met liefde bedoel ik ook geen platte sex. Sex heeft niets met de Partij voor de Liefde te maken. Sexualiteit is een persoonlijke zaak die in de intimiteit tussen mensen plaats vind.

Wat is dan liefde?

Het is bijna gevaarlijk van de liefde te proberen een definitie te geven. Toch is het voor de Partij van de Liefde noodzakelijk, dit te doen. Liefde is, dat wat één maakt. De liefde is die kracht, dat gevoel, die idee, welke éénheid in de verscheidenheid brengt. Het is geen zwakke kracht, maar de sterkste kracht in het universum, in de schepping en in de mens.

Liefde heeft geen religie of geloof nodig. Religie en geloof kunnen liefdevolle gedachten bevatten. Liefde is ook niet grenzenloos. Liefde is een middelpuntzoekende kracht. Zij bindt en brengt samen. Liefde heeft geen God nodig, maar God is liefde.

Een politieke partij, die de Partij der Liefde heet, moet rationeel en logisch kunnen nadenken over de eindeloze problemen en tegenstrijdigheden, die de huidige wereld in zich draagt. Zij moet dit doen, door steeds weer de vraag te stellen, wat brengt éénheid. Dat betekent, dat de individuele mensen, die zich bij de Partij der Liefde thuis voelen, ook naar hun eigen verstand moeten luisteren.

Strijd en onenigheid zijn van alle tijd, maar juist nu is het van belang, te zoeken naar een politieke richting die meer doet dan meningen verkondigen. Wij moeten een weg vinden, om naar een toekomst van vrede en veiligheid voor alle mensen te gaan.

Angst is de vijand van het hart. De duistere weg van verwarring, verdriet en woede, leidt ons weg van die glorierijke vrede. Er zijn in deze tijd enorm veel mensen, die wakker zijn, die bewust kiezen voor liefde. Je hoeft maar een paar beelden te zien, van alle ellende die steeds weer overal opduikt, om te weten, dat nu de tijd is om iets te doen. We moeten met elkaar het juk van een crimineel geldsysteem van ons afschudden. Geld kan zorgen verlichten. Indien we de rijkdom der Aarde op een eerlijke en gelijkmatige manier verdelen, kan er voor alle levende wezens, voor alle mensen, dieren en planten genoeg zijn.

Ik wil het hier nu bij laten. Deze website is een zaadje. Het is de neerslag van een idee. Waneer deze gedachte je aanspreekt, denk er dan over na. Volg je hart en doe wat nodig is. Ik ben benieuwd!

Lieve groeten,

Marc Kroeks.